Suriname, feels like a second home....

Lieve allemaal,

Na 3 vluchten zijn we aangekomen in Suriname. We zijn om 3 uur 's nachts opgestaan en de taxi die we geregeld hadden (ons portugees is blijkbaar zo slecht nog niet, want ze hadden het blijkbaar wel begrepen bij de receptie) stond keurig om 4 uur klaar. Omdat het niet druk was op de weg, waren we ruim op tijd op het vliegveld om in te checken. Er zat een vrouw naast Rem die de hele vlucht in zichzelf uit de bijbel aan het voorlezen was en steeds schietgebedjes deed. Die hebben geholpen, want de gehele vlucht ging volgens schema. In Belem aangekomen hadden we precies 1 uur en 3 kwartier om in te checken voor de vlucht naar Suriname. Toen we aan de beurt waren zei die meneer achter de balie als eerste zin: You have no entreedocument?! Eh, hier waren we op voorbereid, want we hadden bedacht dat we zouden zeggen dat we dat bewijsje in Argentinie af moesten geven toen we Brazilie uitgingen en vervolgens geen nieuwe hadden gekregen toen we dezelfde dag het land weer ingingen. We vonden dit de meest geloofwaardige smoes. We vertelden dit verhaal, maar de beste man luisterde (volgens ons verstond ie gewoon geen Engels) er niet eens naar. Hij zei alleen maar: You have BIG problem. Dat was natuurlijk een beetje overdreven, want het 'ergste' wat ons zou kunnen gebeuren is dat we die boete zouden moeten betalen. We moesten naar de Federal Police gaan en daar ons verhaal doen en zij zouden ons kunnen vertellen hoe en wat. Dus wij naar de Federal Police. Die bleek niet meer in het kantoortje te zitten en zou tijdelijk verhuisd zijn naar de eerste verdieping. Ook konden we beter bij de immigration vragen. Wij naar de eerste verdieping..... Weer vragen waar de immigration zat, helemaal aan het einde van de gang. Wij naar het einde van de gang..... Daar zat niks. Gelukkig sprak een Surinaamse jongen ons aan die dezelfde vlucht als ons zou hebben of hij ergens mee kon helpen. Wij het verhaal uitgelegd. Hij naar de immigration (= federal police). Hij vliegt vaker op en neer tussen Suriname en Brazilie, omdat hij een eigen bedrijf heeft en kende dus iemand bij de immigration. Hij heeft het verhaal uitgelegd en de beste man zei heel rustig op z'n Surinaams: Geen probleem hoor, ik regel het wel. Dus wij weer naar beneden en daar stond de net even daarvoor chagerijnige man ons vriendelijk op te wachten om alsnog in te kunnen checken. (inmiddels als laatste!) Hij was ondertussen via de portofoon op de hoogte gebracht. Toen moesten we nog vertrekbelasting betalen. Oeps, niet aangedacht en we hadden ons geld zo goed als opgemaakt, dus Rem weer als een gek een automaat opzoeken en het bedrag pinnen. Daarna weer een spurt naar boven genomen en toen konden we dan eindelijk door de douane heen. Daar hebben we lang moeten wachten, men gaat hier elk paspoort inscannen, op zich een mooi systeem, maar wel erg tijdrovend. We kwamen als laatste het vliegtuig binnengehold en toen we onze plaatsen op wilden zoeken zei de stewardess: "We hebben geen stoelnummers, u kunt gaan zitten waar u maar wilt. Wilt u misschien bij de nooduitgang, dan heeft u meer beenruimte?" Kijk, daarom gaan we nou naar Suriname, die vriendelijkheid alleen al! Wat nou 50 euries bijbetalen voor een stoel bij de nooduitgang, zoals bij KLM het geval is? Nee, gewoon een plekkie uitzoeken wat jou bevalt, geweldig! De vlucht (waar ik hem wel een beetje voor kneep, omdat er jaren geleden een SLM-toestel is neergestort en men vaak technische problemen met de toestellen schijnt te hebben) verliep buitengewoon relaxed. Het schijnt dat SLM is overgenomen door KLM (bedankt voor deze herinnering Magda, dat stelde mij enigszins gerust).

Aangekomen op vliegveld Zanderij in Paramaribo voelde het meteen weer vertrouwd! We hebben een taxibusje genomen naar het huis van Irma. Irma stond ons al op te wachten! Erg leuk haar weer te zien! Ze wilde meteen eten gaan halen voor ons, de schat. We hebben eerst even bijgekletst en kort daarna kwam Hein ook langs. Hij was meteen langs de roti-shop gereden en had heerlijke roti kip voor ons meegenomen, JAMMIE! Dit ging er wel in na zo'n lange dag. Toen ik vervolgens thee wilde zetten en de waterkoker om wilde spoelen, zat er een kleine kikker in! De waterkoker was een tijdje niet gebruikt en het diertje had er blijkbaar een huisje in gevonden. Dus na het beest vrijgelaten te hebben in de tuin, de waterkoker grondig te hebben omgespoeld, water te hebben gekookt en gescrobd hebben we heerlijk koffie en thee kunnen drinken. Wel een beetje gekke gedachte, haha.

Het is nu 's avonds en zelfs na een regenbui is het hier nog tropisch warm. De luchtvochtigheid is hier erg hoog. Irma is honkballen en Hein had nog een afspraak. We zijn even naar de buurtsuper gelopen en hebben een paar boodschappen ingeslagen. Hein komt zometeen terug en wilde uiteraard een rummetje met ons drinken. Dat slaan we niet af, we zijn ondertussen toch al over onze slaap heen en we kunnen morgen lekker rustig aan doen. Morgenavond hebben we afgesproken om naar Hein te gaan, hij heeft zijn huis veranderd/vernieuwd, dus we zijn erg benieuwd want het was al zo mooi!

Till next time!

Liefs, Remco & Helma.