Whale watching!

Hello!

Woensdagavond kregen we te horen dat de tour om walvissen te spotten niet door zou gaan. Het lag niet aan het weer, maar ze hadden te weinig mensen. Jammer dus, maar het is niet anders. Donderdagochtend zaten we aan het ontbijt toen Ger (beheerder van deze pousada) naar ons toekwam en vertelde dat er alsnog gebeld was en dat we de tour toch nog konden doen! De videopresentatie was inmiddels al begonnen, maar als we meteen weg zouden rijden, dan konden we nog mee met de boot. Die presentatie boeide ons toch niet zo, als we die beesten maar in het echt zouden zien, dus zo gezegd, zo gedaan. Als wij ons moeten haasten, dan gaat het meestal niet zoals we willen......

We kwamen daar aan en moesten een aantal voorwaarden ondertekenen (dat je gezond bent etc.) Vroeg dat meisje aan ons of we een pil wilden tegen zeeziekte. We keken elkaar aan, wij last van zeeziekte?, nee joh! Wij kunnen wel zonder! Ze zei dat we het voor de zekerheid toch beter wel konden doen. Nou oke dan. Achteraf maar goed ook! Dat vertellen we straks.

Inmiddels begon het te regenen, dus op weg naar het strand kregen we een paraplu mee. Ik weet niet wat het is, maar ik heb wat met die dingen. Ik wilde hem inklappen en jawel hoor, weer mijn vinger ertussen (dit had ik vlak voor de vakantie op weg naar het werk ook al een keer), maar dit was zo'n grote paraplu, dus ook een grotere snee. Maar goed, aangekomen op het strand konden we onze spullen in een speciale tas doen, die afsluitbaar is, mocht het ding over boord vallen. We werden met een klein bootje naar een grotere boot gebracht. Toen we over wilden stappen op de grotere boot, viel er een krat met afsluitbare tassen en slippers in het water! We keken eens goed en ja hoor! Onze tas lag in het water! Er sprong gelukkig meteen iemand achteraan om alles te redden! De tas was nog droog, maar mijn rokje was zeiknat.
Maar goed, na het innemen van de pil tegen zeeziekte, een bebloede vinger en een nat rokje later, hebben we ons op de boot geinstalleerd. Zoals jullie hierboven kunnen lezen hadden we 97,1% kans op het spotten van walvissen. Het was ongeveer 1,5 uur varen en die boot ging me toch te keer! Links van mij begon er al iemand te kotsen en 10 minuten later rechts van mij nog iemand. Intussen zag ik volgens Remco (die gewoon de volle 3 uur over dat dek aan het huppelen was) lijkbleek en had een raar gevoel in mijn armen en benen. Ik wil niet kotsen dacht ik, dus een vast punt op zoeken aan de horizon. Dit gaat een beetje moeilijk als dat punt steeds verdwijnt omdat die boot zo te keer ging op de golven, maar goed. Op de plaats van bestemming aangekomen voelde ik me al weer wat beter. Kom maar door met die walvissen, maar jullie raden het al..... Waarom horen wij toch bij die 2,9% die die beesten niet zien? Men zei dat dit de eerste keer in het seizoen was dat ze geen walvissen hadden gezien, dussss..... Dan maar weer 1,5 uur deinend terug. Het leek wel of we 3 uur lang in een achtbaan hadden gezeten! En volgens de schipper was dit nog niks! Achteraf bleek die zeeziekpil trouwens een placebo te zijn....

Omdat we geen walvissen gezien hadden, mag je nog een keer mee met een volgende trip, maar omdat wij vandaag naar Recife vliegen hadden wij die mogelijkheid niet. Remco zou Remco niet zijn als ie zijn geld niet terug zou vragen. (hij had al korting geregeld i.v.m. het missen van de videopresentatie). Hier gingen ze niet mee akkoord. Ook niet voor 1 persoon. Wat ze ons wel konden bieden was een kanotocht. Een kanotocht? Dat is voor mietjes, wij willen het ruigere werk en ja hoor, toen boden ze aan om een quadtour te doen. Dit was een betere deal, want dit was de op 1 na duurste tour. (Rem tevreden) Over een uur moesten we terugkomen. Omdat het veel geregend had lagen er lekker veel plassen en modder, dus we hebben lekker gescheurd op dat ding! We zetten ons zelf vast iets voor gek door deze Bob en Annie de Rooy foto te plaatsen, maar dan hebben jullie ook wat te lachen!

Als we weer in Nederland zijn, gaan we maar een documentaire kijken op animal planet over walvissen, dat lijkt ons een beter plan! haha.

Over een uurtje worden we opgehaald en naar het vliegveld gebracht. We zullen onze campingmoeder en vader (Magda en Jaap) uit Emmen missen. Met dit stel hebben we de 60ste verjaardag van Jaap gevierd met een door het personeel zelfgebakken chocoladetaart. Jaap heeft 2x 2,5jaar in Suriname gewerkt en gewoond, dus we hadden genoeg om over te praten. Het was erg gezellig!
We hebben gisteren nog even een was laten doen, dus we hoeven onze onderbroeken niet meer omgekeerd te dragen! :-)

Tot de volgende keer!

Liefs van Bob en Annie!